Pierwszy list św. Jana 4,7-16.
Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga.
Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością.
W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu.
W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.
Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy miłować się wzajemnie.
Nikt nigdy Boga nie oglądał. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.
Poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego Ducha.
My także widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec zesłał Syna jako Zbawiciela świata.
Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w Bogu.
My poznaliśmy i uwierzyliśmy miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.
Księga Psalmów 34(33),2-3.4-5.6-7.8-9.10-11.
Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem,
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.
Wysławiajcie razem ze mną Pana,
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.
Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością,
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał,
i uwolnił od wszelkiego ucisku.
Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych,
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry,
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.
Bójcie się Pana wszyscy Jego święci,
gdyż bogobojni nie zaznają biedy.
Bogacze zubożeli i zaznali głodu,
szukającym Pana niczego nie zabraknie.
Ewangelia wg św. Jana 11,19-27.
Wielu Żydów przybyło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po bracie.
Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu.
Marta więc rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.
Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga».
Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie».
Rzekła Marta do Niego: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym».
Rzekł do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie.
Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?»
Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat».
Św. Efrem
Kiedy zapytał: „Gdzieście go położyli?”, łzy napłynęły do oczu Pana. Jego łzy stały się jakby deszczem, Łazarz stał się ziarnem pszenicy, a grób – ziemią. Na potężny głos Zbawiciela Łazarz wyrósł jak ziarno pszeniczne, wyszedł na zewnątrz i oddał hołd Panu.
Jezus oddał życie Łazarzowi i umarł z niego, gdyż, kiedy wyciągnął go z grobu i zasiadł u jego stołu, On sam został symbolicznie namaszczony olejkiem, który Maria wylała na Jego głowę (Mt 26,7). Panowanie śmierci, która triumfowała od czterech dni, zostało złamane, aby śmierć wiedziała, że Pan z łatwością pokona ją trzeciego dnia. Jego obietnica jest prawdziwa – bo obiecał, że zmartwychwstanie trzeciego dnia (Mt 16,21). Pan zatem przywrócił Marii i Marcie radość, pokonując piekło, aby ukazać, że On sam nie ulegnie na wieki śmierci. Teraz, za każdym razem, kiedy ktoś powie, że zmartwychwstanie trzeciego dnia jest niemożliwe, powinien popatrzyć na tego, który został wskrzeszony dnia czwartego.
„Usuńcie kamień.” Cóż to, czyż Ten, który wskrzesza z martwych i daje życie, nie mógłby sam otworzyć grobu i odrzucić kamienia? Czyż Ten, który mówił uczniom: „Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «Przesuń się stąd tam!», a przesunie się” (Mt 17,20), nie mógłby sam swoim słowem przesunąć kamienia, który zamykał grób? Zapewne mógłby odrzucić kamień swoim słowem – On, którego głos pokruszył skały i groby, gdy zawisł na krzyżu (Mt 27,51-52). Ale ponieważ był przyjacielem Łazarza, powiedział: „Otwórzcie, abyście poczuli jak śmierdzi zepsuciem i rozwiążcie go, wy, którzy spowiliście go w całun, abyście zobaczyli tego, którego pochowaliście”.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml